Beroepsgekte in vakantietijd

Je nam je nog zo voor om even niets met zonwering te doen…

Ergens eind jaren ’90 streken mijn vrouw en ik neer op een sfeervol terras aan de kust. Uitzicht op zee. Romantisch. De blik van mijn vrouw dwaalde over het golvende water, richting de bootjes aan de horizon. “Mooi he? Zo fijn om hier met jou te zijn”, verzuchtte ze. “Swela 34-758”, luidde mijn antwoord. “Wat bedoel je?”, vroeg zij geërgerd. “Dit doek hierboven. Swela 34-758.” De onmiskenbare fantasiestreep in ecru, donkergroen en grijs had me in haar greep. En ik had nog zo beloofd het werk thuis te laten.

Zonweringsmensen, een beetje raar zijn ze wel
In mijn periode bij Smits Rolluiken & Zonwering lanceerde oud-collega Ruud Grijpink de gevleugelde term: “Denk goed na voor je in de zonwering gaat”. Daarmee doelend op het feit dat als je nieuw de branche binnenkomt en je de eerste maanden overleeft, het ‘virus’ je voor altijd te pakken heeft. Met het toenemen van de kennis omtrent het vak, neemt ook de beroepsgekte toe. Ik ben geen psycholoog, maar het zou me niet verbazen wanneer er sprake is van een soort verslaving. Het gevolg is dat je eigenlijk altijd met je vak bezig bent. Ook wanneer dat niet zou moeten, op vakantie bijvoorbeeld. Je kunt maar beter een partner hebben die je de ruimte geeft om van je werk je hobby te maken en omgekeerd.

Bijna in de vangrail
Nog een mooi voorbeeld: we rijden op een van ’s lands snelwegen, richting het zuiden. Vrouwlief achter het stuur, ik heb tijd om de omgeving in me op te nemen. Huizen en industrieterreinen trekken als een film aan het zijraampje voorbij. Ineens veer ik op, alsof ik gestoken werd door een bij. “KIJK DAAR DAN!!!”, roep ik. Mijn vrouw maakt volledig gealarmeerd bijna een noodstop. “Wat is er? Wat is er?”, vraagt ze overstuur. “Heb je gezien hoe die screendoeken erbij hangen?”, antwoord ik opgewonden. Het uur daarna was het heel erg stil in de auto. Bij het vakantiehuisje aangekomen waren de kinderen er inmiddels ook van overtuigd dat papa soms een beetje raar doet.

‘Heb je gezien hoe die screendoeken erbij hangen?”

Het bezoek aan de weverij zat erop, tijd voor gezelligheid.

Tumult op het terras
Niets mooier dan als fabrikant met een aantal goede klanten op fabrieksbezoek gaan. Zo bevolkte ergens rond 2005 eens een twintigtal dealers een Italiaans terrasje, om van een wijntje en een hapje te genieten. Het bezoek aan de weverij zat erop, tijd voor gezelligheid. Al nippend van de wijn komt de eerste opmerking, van Hans van B.: “Hey, zien jullie wat ik zie?”. Met zijn wijntje in de hand klimt hij op het bistrostoeltje, om te wijzen naar de rechter armaansluiting van het knikarmscherm. “Die staat veel lager afgesteld dan links jongens! Dat is niet goed.” Vijf minuten later staan vijf specialisten de voorlijst op te tillen, argwanend bekeken door de ober. “Ja, hij moet rechts opnieuw afgesteld worden”, luidt de collectieve conclusie. Glazen worden neergezet en binnen wordt met handen en voeten gevraagd of er een gereedschapskistje aanwezig is.

‘Ja jongens, hij hangt recht!’

‘En ik had nog zo beloofd het werk thuis te laten’.

Met het brommergereedschap van de zoon van de eigenaar wordt het in nood verkerende terrascherm piekfijn afgesteld. Vier man die de voorlijst optillen, twee man aan het sleutelen en de opzichter die het euvel het eerste zag, staat met een bijgetapt wijntje aan de overkant van het klinkerstraatje met een oog toegeknepen de uitlijning van de voorlijst te beoordelen. Na het sein “Ja jongens, hij hangt recht!” plofte iedereen tevreden weer op de stoeltjes. “Zou de eigenaar ons korting geven omdat we hem geholpen hebben?”, vraagt iemand. Zo te zien aan de gestoorde blikken van de andere gasten, de bediening en de eigenaar moet het volle pond betaald worden…

Het is en blijft moeilijk om op vakantie slecht afgestelde buismotoren, als een dweil hangende screendoeken, misbruik van knikarmschermen bij heftige regenval, zakkende armen en loszittende monocommando’s te negeren. Maar we proberen het wel.