Over houten rolluiken, generaties specialisten en pure nostalgie

Peter Hoekzema, voormalig eigenaar van Kortrijk Zonwering, vertelt

In deze tijd van het jaar wordt menigeen bevangen door gevoelens van nostalgie. Zo ook de schrijver van dit artikel, die al ‘schatgravend’ door zijn digitale archief stuitte op prachtige foto’s van oude documenten uit de wereld van zonwering en rolluiken. Allemaal van zonweringbedrijf Kortrijk uit Groningen, dat al sinds 1888 bestaat. Reden om voormalig eigenaar Peter Hoekzema te bellen en te vragen hoe het ook alweer zat. Een gezellig gesprek met een blik terug die reikt tot in het verre verleden.

Sinds 1888
Met 43 jaar zonwering ‘op de teller’ vond Peter het in 2022 wel genoeg. Zoon Cor had aangegeven wel met plezier bij Kortrijk Zonwering te werken, maar voelde er niets voor om zijn vader als eigenaar op te volgen. “Dat respecteer ik volledig”, zegt Peter. “Ik ben toen gaan zoeken naar een overnamekandidaat. Die heb ik toen gevonden in Hendrik Willem Alsema van Bleyenberg Deuren. We kenden elkaar al, hij kende het bedrijf en zag brood in de overname.” Eind 2022 werden de handtekeningen gezet en kwam Kortrijk Zonwering voor het eerst sinds decennia in handen van iemand anders dan de familie Hoekzema.

We vragen Peter naar de bedrijfshistorie. Die blijkt terug te gaan naar het jaar 1888. “De heer Kortrijk begon in 1888 een zeilmakerij annex glazenwasserij. Rond 1900 zag hij brood in het machinaal vervaardigen van houten rolluiken en houten jaloezieën. Zo rolde Kortrijk de wereld van zonwering binnen”, verklaart Peter. Grootvader Ebel Hoekzema, geboren in 1909, kwam als 15-jarige jongen in dienst bij Kortrijk. “Daar heeft hij van circa 1924 tot 1940 gewerkt. In de oorlog werd er mondjesmaat doorgewerkt, na de oorlog wilde de heer Kortrijk stoppen met de zaak. Grootvader Ebel wilde dolgraag het bedrijf overnemen, maar had geen geld. Tot 1955, toen had hij de financiële middelen gevonden om alsnog Kortrijk over te kopen.”

Foto links: Eénmaal jaloezie geleverd aan het waterschap in Zuidhorn, voor Hfl. 5,00.
Foto rechts: Oude kasboeken waarin alles met precisie werd bijgehouden.

Wisseling van de wacht in 1957
Peter’s vader, Jaap Hoekzema, stapte in 1957 in bij Ebel Hoekzema, als werknemer. “In 1974 ging Ebel Hoekzema officieel met pensioen en nam mijn vader Kortrijk Zonwering over”, herinnert Peter zich. “Zelf kwam ik op mijn 17e jaar werken in de zaak. In 1990 was het mijn beurt om het bedrijf over te nemen. Ik heb het bedrijf 32 jaar onder mijn hoede gehad.” Peter blikt terug op alle ontwikkelingen die hij in de branche heeft meegemaakt: stalen zonneschermen, de introductie van aluminium zonwering, het zelf bouwen van markiezen, automatisering sinds 1985 en de opkomst van motorisering en later domotica… en natuurlijk de intrede van zijn zoon Cor, die er heeft gewerkt van 2001 tot 2024.

Houten markiezen, zoekt u maar uit welk model u wenst.

Geen aluminium lamel met houtdecor folie, maar een pantser van echt hout.

Een overlevende uit oude tijden, het houten rolluik in de showroom bij Kortrijk Zonwering.

‘Eind jaren ’60 kwam het allerlaatste Red Cedar houten rolluik uit productie’

Een houten jaloezie van vijf gulden, heel normaal in 1916
Eind jaren ’60 kwam het allerlaatste Red Cedar houten rolluik uit productie, geproduceerd om de balie af te sluiten van de koffie uitgifte in een Delfts ziekenhuis. “We zijn echter altijd trouw gebleven aan het op voorraad houden van onderdelen voor houten rolluiken”, verklaart Peter. “Sporadisch kwam dat voor en dan vonden we het een eer om zo’n mooi houten rolluik weer op gang te helpen. Het is en blijft een mooi en natuurlijk product.” In de showroom is nog steeds een houten rolluik te bewonderen. Samen bekijken we de foto’s van de documenten van het oude Kortrijk. Een leverbon voor een houten jaloezie valt op: één jaloezie geleverd, voor de prijs van vijf gulden. “Dat waren toen normale prijzen”, schetst Peter. “Het is mooi om te zien dat er zoveel bewaard is gebleven, van een handgeschreven overdrachtsbon van het bedrijf, gedateerd 1955 tot en met de ‘verkoopbrochure’ voor de producten die gemaakt werden. Alles ademt vakmanschap.”

Gevraagd naar zijn toekomstplannen, nu hij de zaak niet meer heeft, zegt Peter: “Geen idee. Ik kijk gewoon wat er op mijn pad komt. Achter de geraniums gaan zitten kan altijd nog. Maar nu stilzitten, nee. Ik ben lekker druk met het bouwen van een nieuw huis, het meeste doe ik zelf.”